Wat doen we met Midzomer?
Leo was een jaar oud in de zomer van 2022. We hadden geen idee wat we voor Midzomer zouden doen. Het enige wat we zeker wisten was dat we weg moesten. Weg van het appartement, weg van het dagelijks leven, en weg van elke verplichting. Ik verlangde naar een pauze. Een pauze. Om te ademen.
Het eerste jaar met Leo had zijn stempel gedrukt. Te weinig slaap, te veel om te doen, en een constante poging om ons eigen leven ergens tussen in te persen. We hadden kalmte nodig, ook al wisten we nog niet hoe dat eruit zou zien.
Een reis zonder plan
Een caravan stond nog niet aan de horizon. Maar misschien kan deze reis een zaadje planten. Misschien het idee van een ander soort vrijheid.
Het begon toen we besloten om weg te gaan. Waarheen? Geen idee. Ik wilde naar het noorden, richting Bohuslän. Marstrand, Smögen en Hunnebostrand. We zochten naar huisjes op Airbnb, maar keer op keer iemand anders boekte net voor ons. Uiteindelijk waren er alleen nog opties die onredelijk duur voelden voor één nacht.
Betalen over de kansen voor iets wat we niet echt willen voelde verkeerd. Dat geld kan beter gebruikt worden.
Na een tijdje scrollen stopte ik bij een huis op de kaart. De prijs was redelijk. De locatie afgelegen. Een groot gazon, ver van de dichtstbijzijnde buurman – perfect voor een éénjarige met energie om te verbranden. De weersvoorspelling beloofde meer dan 30 graden voor Midzomer.
"Perfect," zei Rosita. "Dan kopen we een kinderbad."
De beslissing is genomen. Op het laatste moment hadden we een plek gevonden. We gingen naar het zuiden, richting Halmstad.
Het huisje in het bos
We arriveerden laat in de middag, nadat ik klaar was met werken de dag voor midzomeravond. De avond was nog jong. De zon hing nog boven de boomtoppen en de lucht was helemaal stil.
De manier waarop er een wirwar van grindwegen was, maar uiteindelijk hebben we het gehaald. Het huis – een oude villa, waarschijnlijk uit het begin van de jaren 1950 – stond alleen in het landschap. "Cottage" is misschien niet het juiste woord, maar het gevoel was hetzelfde.
We droegen onze spullen en deden de verplichte inspectieronde voordat we Leo rond lieten kruipen. De eigenaar had ons gewaarschuwd dat er soms dode muizen konden zijn toen je aankwam, maar dat het beter was geworden sinds hij vallen had opgezet. Die hebben we niet gevonden. Opluchting.
De grill stond klaar. Ik stak het aan terwijl Rosita het eten eruit haalde. Entrecôte voor ons allebei. We gingen aan tafel naast de grill zitten en aten in de zon.
Midges, rook en een laatste minuut in het licht
Net toen ik klaar was met eten, werd Leo onrustig. Midges. Heel veel muggen. Ze kwamen plotseling, in de buurt drukkend, en het werd al snel duidelijk hoe ver van de natuur we eigenlijk waren. We hadden eerder vliegen gehad, maar dit was iets anders.
Ik wilde één ding proberen voordat we opgaven en naar binnen gingen. In de tas zat een verjaardagscadeau van Rosita – een sigaar. Ik stak het aan en blies de rook boven ons op.
De muggen verdwenen onmiddellijk.
Ik liet de sigaar langzaam branden. Ik probeerde de rook weg te houden van Leo terwijl ik nog steeds een klein schildje creëerde. Dit soort avonden waren zeldzaam. We hebben er alles aan gedaan om nog één minuut buiten te blijven. En nog een.
We zijn klaar met eten. Het is me gelukt om te stoppen met roken. Leo rende rond in het gras. Uiteindelijk verdween de zon achter de boomtoppen en nam duisternis het over. Toen gingen we naar binnen en zaten bij het kleine fornuis in de woonkamer.
Een warme dag van stilte
Na een avond voor de brand in het huisje werden we vroeg wakker. Gerust. Die dertig graden hadden hun weg naar binnen gevonden. De zon brandde al buiten.
We maakten koffie, zaten buiten, bliezen het kinderbad op en vulden het met water. Leo ging het zwembad in, gekleed van top tot teen. Hij vond het geweldig. We hielden ervan om een pauze te krijgen van voortdurend over hem waken, al was het maar voor even. Om gewoon te gaan zitten. Om te ademen.
Later maakten we een wandeling langs de weg. De weiden waren vlak naast ons, en de koeien kwamen nieuwsgierig naar boven. We maakten ook een wandeling door het nabijgelegen bos, door goed onderhouden land en rustige natuur.
Midzomer eten en alles wat behoort tot de zomer
Het midzomerdiner was simpel, maar precies goed. Haring en aardappelen. Ik had verschillende soorten echt goede haring gekocht, en tot mijn eigen verbazing waren ze fantastisch. Ik ben nog nooit een haringfanaat geweest, maar deze keer moest ik het heroverwegen.
Maar het hoogtepunt van elke Midzomer is nog steeds de aardbeien. Aardbeien met suiker en vloeibare slagroom. Iedereen eet ze op zijn eigen manier – met ijs, slagroom of gewoon. Voor mij is het vloeibare room en een lepeltje suiker, zonder twijfel. Dat is zomer, volledige stop.
We hebben gegeten. We dronken. We genoten van de warmte en elkaars gezelschap. Tegen de avond vielen we weer voor het vuur in slaap.
Een Midzomer die bij ons bleef.
Dit was geen grote reis. Geen geplande bestemming. Geen perfect georganiseerde Midzomer.
Maar het was een pauze. Een adempauze. Een herinnering aan hoe weinig er eigenlijk nodig is om zich goed samen te voelen.
En misschien – heel misschien – was dit het begin van het idee van een vrijere manier om te reizen.
Galerij
Onze week op Björkäng Camping vieren Midzomer, in foto's.
100 Zweedse wandelroutes!
Op zoek naar de perfecte wandelroute? We hebben 100 van de interessantste, uitdagendste en mooiste wandelroutes van Zweden in één lijst! verzameld







